تبليغاتX
مرتضی خلیلی
شعر
 تقدیم به دلاور مردان هشت حنایی به مناسبت روزحماسه

 

 

 

 

 

 

 

صحرا پر از سکوت و تب و گریه ی تفنگ

می خواند با صدای بدی شروه- بنگ ...بنگ-

 

ترسی عجیب روی تن خاکریز ریخت

از وحشت سکوت شب و زوزه ی فشنگ

 

این سمت خاکریز خدا بود و آن طرف

تاریکی و هجوم شب و لانه ی پلنگ

 

آن پشت رنگ سبز درختان پریده بود

از ترس آب سمی دهقان گیج و منگ

 

اینجا غروب غرق تماشای مدرسه

آقا مدیر گرم سخنرانی قشنگ

 

این سمت خاکریز کسی گریه می کند

آقا اجازه آمده ام ثبت نام جنگ

 

اینجا کلاس درس علوم حماسه است

یک بیست می دهند به هر بچه ی زرنگ

 

تاریخ و جبر و هندسه اینها ، همیشه هست

اما حماسه ها شده تدریس ، هشت زنگ

 

حالا ستاره چشمک مشکوک می زند                  

انگار حمله ای شده! بیدار! بی درنگ

 

هی بچه ها ! سیاهی شب حمله کرد ! ایست...

از هر طرف نظام ...به صف ... بچه های هنگ

 

سید! صدای نعره ی تانکی شنیده شد

ژ-3 ...کلاش... دسته خبردار!پیش فنگ

 

حاجی!به گوش اسلحه امشب نمی رسد

شد کار یکسره، با سرنیزه ، چوب ، سنگ

 

این ماجرای مدرسه را هرکسی شنید

حتی شنید دور ترین کشور فرنگ

 

یک جمله روی دفتر شب نقش بسته است

آقا اجازه آمده ام ثبت نام جنگ

 

|+| نوشته شده توسط مرتضی خلیلی در جمعه یکم خرداد 1388  |
 یه ترانه گذاشتم از کارای چند سال پیش . دوستان مخالف ترانه ببخشن دیگه .
                

 

 

 

 

                   وقتی میای بهار من رنگ زمستون می گیره

                  هوای من ابری میشه درد دلم جون می گیره
 
 
                  نگات که مثل رعدو برق یهو به قلبم می کوبه
 
                  ابره شکم پاره میشه شرشر بارون می گیره
 
 
                   تو این هوا که آفتابش تو چنگ ابرا زندونه
 
                   بارون بیاد یا که نیاد گلوی ناودون می گیره
 
 
                  مدتیه وقتی می خوام چشمامو رو هم بذارم
 
                  مثل دوشعله می سوزه روی اونو خون می گیره
 
 
                  خیال نکن تا تو بری دنیا به آخر می رسه
 
                  عاشق کشته مرده تو فکر بیابون می گیره
 
 
                  اون که تورو می خواد نخواه سر به بیابون بذاره
 
                  هرچه کنی بالاخره او سرو سامون می گیره
 
 
                  فک نکنی که عاشقا نون و نوایی ندارن
 
                  عاشق اگه گشنه بشه او از خدا نون می گیره
 
 
                   مثل سگی که آدمو می ترسونه جلو نیا
 
                   اون سگ اگه گاز می گیره تولشو دندون می گیره
 
 
                   آخر شاهنومه ی من ببین چه جور تموم میشه؟
 
                   حق منو از تو فقط رستم دستون می گیره
|+| نوشته شده توسط مرتضی خلیلی در دوشنبه نوزدهم اسفند 1387  |
 نت های منگ دست به دامان نی شدند
 

 

 

 

هی می کشید از ته دل ناله ای کبود

آن اسب زخم شیهه ی خود را نبسته بود

 

خورشید روی غربت رویش نوشت: مرگ

در زیرپای زخمی او سایه ای عمود

 

صحرا سکوت کرده و رنگش پریده ازـ

آهنگ ساز آتش و رقص سیاه دود

 

یک دشت سر که گم شده بی جان و بی بدن

جا مانده اند آن همه سر در کلاه خود

 

بابا که آب داد همیشه   سراب دید

در سرزمین تشنه ی آن مردم حسود

 

یک گوشه کودکی نشسته در گلوی تیر

و رفت مثل چلچله ای تیز و تند    زود

 

نت های منگ دست به دامان نی شدند

بغضی شکست در صدای رود...رود...رود*

 

غیر از خدا و خاطره ای مه گرفته ـ هیچ

حتی نماند جای سئوالی در آن حدود

 

آن اسب روی شیهه ی خود مرهمی گذاشت

اما کشید از ته دل ناله ای کبود...

 

*رود...رود...رود =نوای مادران فرزند از دست داده در گویش محلی

|+| نوشته شده توسط مرتضی خلیلی در یکشنبه پانزدهم دی 1387  |
 اینجا..........کجا؟؟؟؟

 

 

 

کتاب حافظ و قیچی، کلاف و شورت و پفک

چه با افاده و غبغب نشسته این مردک

 

شروع هیزی خورشید و شروه ی داوود

صدای گریه ی گیتار و نعره ی  تنبک

 

بدو که استثنایی ترین فروش خدا

اساسنامه ی خود جوش مانی و مزدک

 

گلیم و فکس و خروسی که شیر می نوشد

و مرغ خاطره دارد در این مکان بی شک

 

لواشک و سر قلیان و تخم زرد آلو

همای ساکت مردی نشسته بی فندک

 

نشسته آدم تنها به انتظار گودو

فرشته دک، حوا دک، خدا...خدا هم دک؟؟؟

 

آهای خانم کالسکه ای بدو حراج

کمی به خاطر ماتیک و حرمت عینک

 

و جغد آخر این قصه نوحه می خواند

بیا سیاهی  شب را ببر...ببر به درک

|+| نوشته شده توسط مرتضی خلیلی در دوشنبه چهارم آذر 1387  |
 مرد بارانی
صدای هق هق مردی همیشه بارانی               

وسوز سرد نگاهی که خوب می دانی

 

میان خلوت کوچه چقدر می پیچید      

 سکوت لخت زنی هرزه و خیابانی

                                                                                                                                    
سکوت شب فقط آواز جیر جیرک بود 

نه شهنه ای نه پلیسی نه یک نگهبانی

 

به نقطه چین نگاهش کمی دلش لرزید                        

و ایستاد جلوی هوای شیطانی

 

به یک اشاره ی دل زد به چوب حراجی                 

فروخت چشم سیاهش به نرخ ارزانی

 

کلام مرد پریشان نزد ولی زن گفت                           

بمیر مردک عاشق تو رو به پایانی

 

رسید بر سر آن مرد تا که بفروشد...                  

دو چشم نیمه کمان دیدو جسم بی جانی

|+| نوشته شده توسط مرتضی خلیلی در جمعه دوازدهم مهر 1387  |
 رباعی................رباعی...................رباعی
 

 

 

وقتی دیدم تو را توقف کردی

با سایه ی قلب من تصادف کردی

حالا ضربان قلب من را یک جا

در جوی جلوی خانه مان تف کردی

 

                    ***

 

یک دسته که رنگ زندگی را دیدند

دائم گل خنده روی لب می چیدند

یک دسته ولی به زور با بی میلی

انگار به حکم قرعه می خندیدند

|+| نوشته شده توسط مرتضی خلیلی در دوشنبه یازدهم شهریور 1387  |
 باز هم رباعی دارم باز هم خوشحال میشم اگه بخونین

 

 

 

انگشت به لب دختر کوکب خانم

فریاد کشیده سر کوکب خانم

عشقش حسنی کلاه گیسش گم شد

شاید هم خوردش خر کوکب خانم

 

                   ***                 

 

من قوچی در به در که بی اسماعیل

دیوانه ی تیغ کارد تا دجله و نیل

خوردم آبی برای استقبالت

اسفند برام دود کن عزرائیل

|+| نوشته شده توسط مرتضی خلیلی در پنجشنبه بیستم تیر 1387  |
 سلام دوستان عزیزم با دو رباعی به شما سلام میکنم. منتظر علیکتون هستم.
 

 

 

 

از دکه ی پشت مدرسه طرد شدم

سیگار به لب کولی و شب گرد شدم

تازه دندان عقل من نیش زده

مادر به دروغ گفته ام مرد شدم

 

              ***

        
در قبرستان قصیده ام در جا مرد

دزد آمد و دفتر غزل ها را برد

گفتم جنگل پر است از ایماژ و سکوت

تاگفتم جن...گرگ رباعی را خورد                                                                                     

|+| نوشته شده توسط مرتضی خلیلی در سه شنبه هفتم خرداد 1387  |
 برای قربانیان عقاید، باور ها و رسوم عشیره ای و قبیله ای
 

بابا نگاه کرد به برنوي شرمسار
زانو بغل گرفته و تنها و بي قرار

                ***

صحنه فلاش بک زده شد-صحنه -سال پيش
وقتي که صيد کرد پدر آخرين شکار

پائيز بود وفصل درو ،عطر مزرعه
رقص طلاي گندم و آواز بازيار(1)

مي رفت بوي نان برشته به آسمان
سيراب بود تشنه ي مشک سر ملار(2)

آن روز صبح دختر مهتر(3) علی مراد
آمد کنار چشمه ی میشی سر قرار

هی چشمه ساز می زد و هی باد طول چپ(۴)
بالا کلاغ پیر که می خواند :قار قار

اسب کهر به هیئت طوفان و پشت او
یک جغله(5) مرد بود که بر مازه اش(6) سوار

حالا پسر به دختر مهتر رسیده بود
او را شکار کرد و پریدند از آن دیار

                ***
            
 تعویض صحنه_ باقی قصه شنیدنیست
وقتی شنید مادر او قصه ی فرار

سمت امامزاده ی بالای روستا
مشتی نثار سینه ی خود کرد ای هوار

برنو یهو دلش هوس خون تازه کرد
لرزید قلب ماشه ی برنو از این ویار

او در میان دست پدر زود جا گرفت
نفرین حواله کرد به شیطان هزار بار

                ***

 صحنه _امامزاده ی بالای روستا
فریاد موج می زند از زخمه ی سه تار

برنو نگاه کرد کنار ضریح دید
یک جفت قلب می تپد آنجا در انتظار

بابا نهیب زد که دل آسمان شکست
گم شو حرام زاده ی مهتر برو کنار

آمد پسر حکایت خود را بگوید، او
فریاد زد که حرف نزن هیس زهر مار

در عرض و آبروی من آخر چه دیده ای
آن را گرفته ای تو به بازی، به یک قمار

برنو که تازه حامله شد از فشنگ پیر
تسلیم یک اشاره ی دست و کمی فشار

شلیک شد گلوله به آن ها به زائران
به به   به این دعا و زیارت به این زوار

اشک امامزاده سرازیر شد از آن
قلبی که پاره شد جگری گود مثل غار

               ***

صحنه_ خدا گرفته دلش آه می کشد
پشت امامزاده ی ده زیر یک کنار

بابا کنار قبر پسر غصه می خورد
مادر به سینه می زند از دست روزگار
 
سر داده شروه خواهر او ضجه می کشد
بی بی حکیمه پشت و پناهت ککا،برار(7)

               ***

صحنه _ پدر دو چشم خودش را نشان گرفت
موزیک _ تار _ می زند آهنگ گریه دار

برنو کنار سینه ی او خواب رفته بود
حالا پدر خودش شده بود آخرین شکار

********پرانتزی ها**********                                                                                                                                    ۱- بازیار= کشاورز    
 ۲-ملار= سه پایه ای که مشک را روی
   آن می گذارندو در آن دوغ درست    
   می کنند
 ۳-مهتر=نژادی که به بد اصلی مشهورند
    و کسی با آن ها وصلت نمی کند
 ۴-طول چپ= موسیقی عزاداری
 ۵- جغله=   جوان
 ۶-مازه= پشت،کمر
 ۷-ککا، برار=برادر                                             

 

 

 

|+| نوشته شده توسط مرتضی خلیلی در جمعه بیست و سوم فروردین 1387  |
 تقدیم به لگد خورده های عشق

 

گرفت صورت او را به باد مشت و لگد

به خاطر دل خوشحال و شاد مشت و لگد 

 لگد مسافر جايي که مشت مي ترسيد  

چقدر مسخره بود اتحاد مشت و لگد      

 سه تا لگد زد و مشتي به چانه اش زد و زد 

که تا هميشه بداند مفاد مشت و لگد    

 و چانه با دل و جانش به سمت او مي رفت 

 فقط به خاطر آن اعتماد مشت و لگد    

 لگد به فرق غرورش و مشت...پيدا بود

 سواد هيچ ندارد سواد مشت و لگد 

و روي صورت باريک آن پسر رقصيد  

به يادگارو امانت نماد مشت و لگد    

 سکوت...مشت...لگد...فحش...خنده،او مي زد 

چرا کسي نرسيده به داد مشت و لگد   

 و سال ها که از آن اتفاق مي گذرد    

 کسي نديده چه شد آن نژاد مشت و لگد

 پسر که حوصله اش از سکوت سر رفته   

دلش گرفته از اين انجماد مشت و لگد      

 ورفت مزرعه اي تا مترسکي را ديد         

 و داد خلوت او را به باد مشت ولگد       

  لگد شکست ...لگد مرد...مشت مرد  و پسر   

 شکست چانه ي خود را به ياد مشت و لگد      

|+| نوشته شده توسط مرتضی خلیلی در پنجشنبه پانزدهم فروردین 1387  |
 
 
بالا